Ok, ik geef het toe. Ik ben deze week vreselijk intolerant. Is uw broek enkele centimeters te kort in verhouding tot uw been? Laat mijn ogen dat alstublieft niet aanschouwen! U snapt het principe eenrichtingsverkeer niet? Blijf van de baan af en overweeg euthanasie! U vertelt voor de drieënvijftigste keer een verhaal dat niemand interesseert en waarvan je halverwege de clue vergeet? Geen nood, wij kennen hem al, maar ga toch maar mooi terug naar uw eigen land! U wenst vijf minuten voor sluitingstijd nog schnitsel met champignonnetjesroomsaus en frietjes? Vermageren doet u zeker geen kwaad!

Soms durf ik tijdens zo’n intolerantie-week wel eens onterecht uit te vliegen tegen een onschuldig persoon. Ik wil dan ook mijn excuses aanbieden aan de persoon die mij stomdronken belde tijdens het werk. Het spijt me, die volle laag had u niet verdient, hoogstens een dunne coating. U houdt er eentje tegoed; volgende keer zal ik slikken in plaats van snauwen.

Had er nu een forward-functie gezeten op rants of was de persoon in kwestie nuchter geweest, dan zou ik dit morgen niet allemaal opnieuw moeten formuleren in bijzijn van de persoon die het wel verdient de volledige vijf minuten te ondergaan. Tjah, tant pis.

PS. Beste Meest irritante Obscurité, moet ik eventjes een OPML file uit m’n feed aggregator sleuren en het je doormailen, of neem ik het op USB-stick ineens mee naar Antwerpen als ik bij haar langsga?

PPS. Ja hoor, na twee uur ’s nachts schrijf je intolerant met twee L’en. :/