Eigenlijk doe ik dit al veel te lang en veel te vaak. Eerst enkele pogingen om er iets tussen te krijgen, ook al weet ik dat ik die toch tot mislukken gedoemd zijn. Dan gewoon de muziek loeihard om het allemaal niet meer te moeten horen. Ik mis er niets mee, ik ken elk woord toch al uit m’n hoofd.

Alleszins effectiever dan eenmaal boven in m’n kamer als reactie omdat ze niet willen luisteren een plastieken flesje Spa tegen de grond te gooien. Of ik ben sterker dan ik dacht of PET is niet zo stevig als het lijkt. 33cl plakkerig spul op de vloer en ik heb écht geen zin om beneden een dweil te gaan halen, kwestie van de dingen niet te laten escaleren. Ik ben serieus verschoten van mijn reactie met het flesje Spa. Fysiek geweld is normaal niets voor mij.

Ik ben gekalmeerd ondertussen (de dingen neerschrijven helpt echt, of ik op save of publish ga drukken of gewoon ALT+F4 ga gebruiken, dat weet ik nog niet), de andere helft van de ruzie is nog druk bezig zich aan 110 decibel/seconde te overtuigen van haar eigen gelijk.

Aargh! Was ik dat echt die even hard aan het roepen was om er toch iets tussen te krijgen? Was ik dat echt met dat flesje? Ik haat het, dat ze me zo ver kan krijgen dat ik (ook) zo doe! Kan ik ergens een paar van m’n genen inruilen? Emotionaliteit en biologische familiebanden zouden strikt van elkaar gescheiden moeten zijn.