Tegen al de verwachtingen in - Ja Fiekuh, geef maar toe! - heb ik mijn trein NIET gemist. Als dank daarvoor werd ik over de kerstmarkt (aargh!!!) waar het naar slak (nogmaals aargh!!!) rook richting een overheerlijke pizza gesleurd. Dat én we hebben van de eerste keer de juiste tram genomen. Er stond zelfs ‘Sportpaleis’ op.

De zanger van Razorlight kwam vreselijk arrogant over, was waarschijnlijk zijn goede stem thuis vergeten en zijn t-shirt ook. Dat laatste was nu niet zo een ramp. Gelukkig klonken de melodische stukjes wél goed. Als ze een andere zanger hebben wil ik ze zeker nog eens zien.

Muse begon zalig goed met ‘Take A Bow’ (bij ons zag het er ook ongeveer zo uit) en het is er enkel beter op geworden. Machtig mooi decor, leuke kleurtjes en schitterende sterrenhemel, stoere robotjes als visuals, een hoog podiumbeest-gehalte en beangstigend goed gitaargeweld. Waar ik ze op radio en CD iets te afgewerkt vind klinken, was dit door dat het allemaal iets ruiger klonk juist goddelijk.
Hoogtepunt van de avond: Invincible. Ik heb nu eenmaal een - onverklaarbare - voorliefde voor marstrom-achtige geluidjes. Reeds tijdens de bisnummers vertrekken om tijdig de tram & trein te halen, was één van de meest pijnlijke dingen die ik in mijn - gelukkig nog jonge - leven tot nu toe heb moeten doorstaan. ;)

Uiteindelijk hebben we toch nog mogen lopen om onze trein te halen, wat wil je, als je een kwartier moet wachten op de tram. Openbaar vervoer goed geregeld? Nah. En ik geef eerlijk toe dat Fiekuh goed bezig was me mijlenver achter haar te laten, maar dat is volledig te wijten aan de hakken en nogal glibberige combinatie tegelvloer-schoenenzonderantislip.

Bij Tagoean.be kan je enkele goed gelukte sfeerbeelden vinden.