Vandaag was een echte rotdag: staan trillen op m’n benen, op van de zenuwen, amper uit m’n woorden geraken, bijna of helemaal in tranen uitbarsten. Aargh! Ik haat het!

Het nu-niet-zo-ziek-meer collegaatje heeft me op de been gehouden met lieve SMSjes en ik had Dhr. Machiavelli om een stukje luisterend oor en wat afleiding voor vanavond gevraagd. Ik heb meer gekregen dan verwacht, want Alfredo had een nieuw speelgoedje bij. Alfredo’s gehoororgaan bleek totaal overbodig want niets werkt zo goed om Iphi op te beuren als een nieuw speeltje. Ok, dat en winkelen misschien. Fuck de iPhone, dit was way more fun en we moeten er tenminste niet nog minstens een half jaar op wachten. Hat-tip: het zorgt ervoor dat kleine dingen groot worden. Morgen zeker en vast meer.

Nu ga ik me nog lekker verkneukelen. Niets beter dan een goede dosis sadisme om de avond af te sluiten. Lang leve het zwarte gedachtengoed! Eenmaal zwartgekeken, werkt de verslaving nog jaren door. Wat me eraan doet denken dat er (hopelijk) in Turnhout nog een boekje met al de monsters van Franquin op me ligt te wachten en dat ik deze wil voor dat hij volledig is uitverkocht (het is al zover op veel plaatsen) en deze liefst ook nog. En dan is er ook nog de LICD-collectie.