Ik voel intens medelijden voor mensen die ooit in Siberië en andere ijskoude oorden hebben moeten vertoeven.? Ze lachten uberhaupt met mijn rode met gele gezwollen balkjes vlees die voor vingers moesten doorgaan!? Zelfs de lensdop terug op de camera plaatsen was onmogelijk en m’n neus snuiten was ook een hele queeste.

Ik wou het uitschreeuwen, mijn vingers terug kunnen bewegen, aan iets anders kunnen denken dan pijn, en vooral dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn.

Nu, een uurtje later, gaat het reeds wat beter, al voelt typen nog een beetje ‘raar’. Ik laat me nooit meer verleiden tot met mijn vingers verhaaltjes schrijven op het ijs!