Het is vrij stil hier de laatste tijd, ik weet het. Ik zou kunnen zeggen dat ik het druk heb met vanalles en nog wat. Ik zou kunnen zeggen dat ik soms van die lumineuze ingeveningen heb maar niet de mogelijkheid om ze snel eventjes op het blog te zwieren. En dat tegen de tijd dat die mogelijkheid er wel is, ze plots zo flauw en onbenullig lijken. Ik zou kunnen zeggen dat wat ik hier schrijf toch nutteloos is: niets dan momentopnamen en ad random Iphi-gedachten die het toevallig gelukt is zichzelf ietswat te ordenen in een aantal al dan niet grammaticaal correcte zinnen. Ik zou kunnen zeggen dat ik misschien beter Iphi enkel Iphi en niet Ann had gelaten zodat ik sommige dingen die ik wel wil, maar niet kan posten wel zou kunnen schrijven. Maar dat is het allemaal niet.

Om de een of andere onverklaarbare reden - waarschijnlijk dat het nodig was - ben ik druk bezig de kritische blik die ik normaal voor anderen en de rest van de wereld bewaar, op mezelf te richten. Ik heb ontdekt dat ik hard en meedogeloos kan zijn. Klaarblijkelijk ook voor mezelf. Ik loop al ettelijke jaren te klagen dat ik mijn naïviteit mis. Dat ik niet persé skeptisch wil zijn. Foutje, dus. Ik was best nog wel in staat naïef te zijn, enkel niet meer ten opzichte van anderen: als het op m’n eigen persoontje aankomt, vergeef ik te snel, speld ik de ik te makkelijk iets op de mouw en neem ik haar te weinig iets kwalijk. Nu besef ik al eventjes dat ik verre van perfect ben, maar dat het dringend met een hoofdletter D tijd is dat ik ik een stevige schop onder haar kont geeft, en dat ik daardoor een paar dingen - de kleine eerst, want ik blijft nu eenmaal ik - drastisch veranderd, dat heb ik nog nooit zo duidelijk gezien. Ik weet nu wat m’n fouten zijn. Haarscherp zie ik ze voor me / ik denk dat ik ze haarscherp voor me zie. Ik weet ook dat ik ze niet allemaal kan tackelen. Want ik blijft nu eenmaal ik. Enkele moeten er wel zo rap mogelijk - met hoofdletters Z, R en M - onderuit gehaald worden. Ik ben druk bezig ik moed in te praten. Ik ben druk bezig ik’s poging-tot-kritische-analyse aan een kritische analyse te onderwerpen. Ik ben druk bezig om samen met ik enkele practische manieren om dat te doen uit te werken. En ik heb er goede hoop in dat ik ik niets wijsmaak. ;)

Zo is het wel een stukje moeilijker denken - en schrijven ook. Als je bij elke gedachte vraagtekens zet, zit je met een overdosis aan gedachten, maar geen enkele die nog zinnig lijkt. Het heeft iets weg van dat gedicht waarbij de dichter elke volgende regel een overbodig woord schrapt. Tot dat er maar één enkel woord meer overblijft. Dat eigenlijk evenveel inhoud bevat als het hele gedicht, juist omdat je weet hoe de dichter aan dat ene woord gekomen is. Dat en dat het neerschrijven van gedachten eigenlijk een beetje vertalen is. Vertalen naar zinnen, paragrafen en algemeen aanvaarde termen. En dat geen enkele vertaling een juiste weergave is van het origineel. En dat ik bezorgd ben dat ik vanuit die ‘foute’ vertaling zou beginnen verdenken, in plaats van met de oorspronkelijke gedachten.

Maar kom, enkele goede conclusies kunnen er ook wel af: Ik weet dat ik het beste wil doen voor mensen, ook al slaag ik er niet altijd in. Ik weet wat ik wil in bed, alleen niet wie. Ik weet dat ik dringend - ook met hoofdletter D - nog eens in Mol moet geraken. Niet enkel uit sympathie, uit verplichtingen of wat dan ook, maar gewoon, voor mezelf. Ik weet dat er maar één persoon op deze aarde rondloopt die ik fysiek of mentaal pijn zou kunnen zien lijden zonder ook maar een greintje medeleven te voelen en met - waarschijnlijk - een hoop leedvermaak. Ik weet dat ik wil dromen, alleen niet te veel. Ik weet dat ik enkele heel goede, verstandige, unieke vrienden heb. Ik weet dat als ik wil - en vooral - blijf willen, veel kan. En ik weet dat ik nog héél veel over mezelf niet weet.

Ik weet ook dat ik de ’slechte weetjes’ hier niet ga neerschrijven. Waarschijnlijk nooit. Ik heb namelijk graag dat mensen een goed beeld van me hebben. Maar weet dat ik méér dan ooit weet dat ik verre van perfect ben.

*Fieeeuw* Geen enkele keer backspace. Waarschijnlijk zal dat noch de consistentie, noch de grammatica, noch de leesbaarheid, noch de beknoptheid, noch de inhoud ten goede komen. ‘t Is gewoon: anders stond er waarschijnlijk niets. Of alleen maar dit:

PS. Ik ben bang dat het Eitje zwaar ziek is. Er moet ergens een barst in zitten. Hij moet naar de dokter, dringend - ook met hoofdletter D.

*Drukt rap op ‘Save’, alvorens ze zich bedenkt.*