De Nonkel toont aan dat het mogelijk is, maar ik waag me er niet (meer) aan. Een blik werpen op tweewoonst.be kan ik je alvast wel aanraden. En omdat iedereen Paul Snoek (inclusief uitgestorven kabeljauw) toch al kent, serveer ik u hier iets van Ingmar Heytze:
Galilei
Waarom kijkt er niemand om zich heen?
Het is natuurlijk niet zoals het is
het is meer hoe je het bekijkt
een voorbeeld:
op jouw kamer zwijgt de tijd
waarom zijn we al lang vergeten
altijd als ik bij je wegga valt de nacht
als een verstrooide steen
wie gelooft dan nog die onzin
over draaiende planeten?
Samengevat voor Fie: I like to dream (about you) / If I asked you nicely, would you? / Please, dream of me too? / And if i beg? / Naked and cold? / Then would you love me, or at least hold my hands? / I promis(e), when the ice melts, you may leave me too. / (vogelvoetsporen)
Ik voel intens medelijden voor mensen die ooit in Siberië en andere ijskoude oorden hebben moeten vertoeven.? Ze lachten uberhaupt met mijn rode met gele gezwollen balkjes vlees die voor vingers moesten doorgaan!? Zelfs de lensdop terug op de camera plaatsen was onmogelijk en m’n neus snuiten was ook een hele queeste.
Ik wou het uitschreeuwen, mijn vingers terug kunnen bewegen, aan iets anders kunnen denken dan pijn, en vooral dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn.
Nu, een uurtje later, gaat het reeds wat beter, al voelt typen nog een beetje ‘raar’. Ik laat me nooit meer verleiden tot met mijn vingers verhaaltjes schrijven op het ijs!
Aargh! Ik heb zojuist net niet het Eitje de gracht in gestuurd.
Overdreven snelheid, zegt u?
Het had gekund, maar de oorzaak was van een heel andere aard; namelijk het ontwijken van een plotsling de straat overstekende, loslopende grijze vuilniszak.
Mensen, bij rukwinden tot 130km/h en nog geen weer om een hond door te sturen buiten te zetten, hou u vuilniszakken binnen!
U zegt? Over het arme verwaaide ding rijden? Dat was geen optie, als je ziet wat voor een bluts het Eitje aan een vuistslag heeft overgehouden en eerlijk gezegd, uitwijken was puur een reflex, nog voor het overstekende ding geidentificeerd was als zijnde geen kind, geen hond, geen kat, maar een grijze plastieken vuilniszak met fel oranje vignet.
Zoals beloofd aan Cees Wouda, een nieuwe Extreme Macro. Omdat Tim nog druk bezig is met het zich over de boeken en het klavier buigen, hebben we nog geen nieuwe opdracht, en dus zelf maar een plaatje gekozen.
Machiavelli heeft deze op de gevoelige pixel vastgelegd en ik heb ook serieus wat problemen gehad om uit te vinden wat het was, dus vanaf nu krijgen jullie een hint én mogen jullie ja/neen vragen stellen, waar Machiavelli of ik dan met - naar gelang wat van toepassing is - ja of neen op antwoorden. ;)
Deze week valt er - als ik de persoon in kwestie IRL ken tenminste - een pakje Stimorol Wild Cherry (Sugarfree gum) te winnen, want de boze wolf mevrouw de tandarts heeft unaniem besloten dat ik dat niet meer mag kauwen.
Dit antwoord van de helpdesk geeft me het gevoel in een faciliteitengemeente te wonen:
Beste Ann Wuyts,
Bedankt voor de tijd die u heeft genomen om contact met ons op te nemen.
Ik help u graag verder met uw probleem.
Ik heb uw aftrek van 1.50Euro terug betaald voor het nummer voor
uitgebreid gebruik. Het is helaas niet mogelijk om een betaling naar uw
zelf te maken. U kunt het laatste wel proberen te doen door geld
overtemaken naar een persoon die het later naar u kun tovermaken die ook
een PayPal rekening hebt.
Mocht u verdere hulp nodig hebben, laat het dan alstublieft weten.
Met vriendelijke groet,
Winston
European Services
PayPal, een eBay-onderneming
Tot daarjuist had ik vrij veel vertrouwen in PayPal. =D
Briefgeheimen is de Nederlandstalige PostSecret, en dus zeker zo leuk!? Komt daar nog eens bij dat dat van die nep glimlachjes, mijn kaartje had kunnen zijn.
Vannacht wou mijn bed niet ‘marcheren’: wat ik ook deed - liggen, zitten, hangen, … - de matras-op-lattenbodem wou me niet inslaap wiegen. Ik heb de betere stukken uit Babel-17 - een leuk SF-boekje met als thema dat onze perceptie van de wereld rondom afhankelijk is van de taal die we spreken - herlezen, en me voorgenomen - omdat het idee ‘taal’ zo belangrijk is voor het verhaal - Delany’s schrijfsel in de originele taal te lezen, tot ineens de euro viel en ik besefte dat ik de Engelstalige versie bezit en die dus al aan ‘t lezen was. That’s a good thing, I assume.
Nog wat liggen woelen, en uiteindelijk rond half vijf met opgetrokken knieën, armen daar rond en hoofd erop op m’n bureaustoel gaan zitten met de headset & Anhony and the Johnsons op. ‘t Moet gewerkt hebben, want rond zeven uur ben ik in m’n bed wakker geworden.
Antony and the Johnsons - Hitler in my heart
Voor diegenen die zich afvragen hoe het examen is gegaan: zoals een 80-jarige met artritis, een houten been en zware verlammingsverschijnselen de Kilimanjaro beklimt.
